Federico Garcia Lorca (1898. - 1936.)

- najveći španjolski pjesnik 20. stoljeća
- "prirodni pjesnik" - svijet doživljava osjetilima, nagonski, a ne razumom
- premda se javlja u vremenu avangarde, poezija mu je spoj tradicionalnog i modernog
- kroz pisanje o Španjolskoj donosi univerzalnu temu  osamljenosti i tragičnosti modernog čovjeka

MAJSTOR RIJEČI - pjesme su sažete, pažljivo oblikovane, stih je sugestivan, temelji se na ponavljanjima i akustičnosti, govornom ritmu i snazi pojedine riječi.

Zbirke pjesama:
"Knjiga pjesama"
"Ciganski romansero"
"Poema del cante jondo"
"Pjesnik u New Yorku" (izdana posmrtno)

Drame:
"Krvava svadba"
"Dom Bernarde Albe"

- osnovna tema Lorkine poezije je smrt (ili nagovještaj smrti)
- pjesme kao spoj andaluzijskog folklora, nadrealističkih strujanja i španjolske književne tradicije
- cante jondo - oblik andaluzijske narodne pjesme koji je snažno utjecao na Lorku
- sažetost izraza - pjesmu treba graditi sa što manje riječi i slika - snaga pjesničke slike

Značenje pojedinih motiva u Lorkinu pjesništvu:
naranča - radost
limun - bol
jabuka - pohota
zvijezda - nada
pauk - propast
mjesec (luna) - nesreća
zelena boja - strast

- naglašena simbolika i metaforičnost
- pjesme su slike, a svaka slika ima preneseno značenje
- Lorca ne opisuje konkretnu patnju i njezine uzroke, nego samo odraz, pa taj svijet djeluje nestvarno i poput sna - tajnovito i začudno